Landstede Basketbal

Brian Bailey voelt zich helemaal thuis in Zwolle

Door Eric Mondeel -13 NOVEMBER 2003 - ZWOLLE - Hij moet eraan wennen dat automobilisten fietsers voorrang moeten geven. En dat mensen hun eigen tassen meenemen naar de supermarkt, vindt hij al even verbazingwekkend. Maar verder raakt Brian Bailey (23) snel gewend aan de Nederlandse cultuur. De Amerikaanse basketballer van Landstede voelt zich na twee maanden al thuis in Zwolle.Hij is de zoon van maatschappelijk geslaagde Afro-amerikanen. Zijn ouders ontworstelden zich aan de Bronx, de achterstandswijk in New York. Zijn vader drijft een drogisterij in het luxueuzere Long Island, zijn moeder is lerares. De appel valt in New York ook niet ver van de stam. Brian wil na zijn basketballoopbaan zakenman worden, zijn jongere broer Maurice ziet een onderwijscarrière voor zich. Voordat Brian Bailey begint aan zijn maatschappelijke carrière, wil hij zo lang mogelijk het avontuurlijke leven leiden van een basketballende globetrotter. ‘Ik ben nog lang niet toe aan het burgerlijke bestaan met werktijden van negen tot vijf‘, aldus Bailey, die in 2002 afstudeerde aan de Bucknell University in Pennsylvania, waar hij businessmanagement als hoofdvak had. ‘Ik wil wat van de wereld zien, vreemde culturen leren kennen.‘ ‘Ik speelde vorig jaar in Würzburg in Duitsland. Het was daar best leuk, maar we verloren veel te veel wedstrijden. Ik voel me in Zwolle nog beter op mijn gemak. De resultaten zijn beter en hier spreken meer mensen Engels. Daardoor verloopt de inburgering wat makkelijker. De televisieprogramma‘s in Duitsland waren voor mij niet te volgen, want ze worden allemaal in het Duits nagesynchroniseerd. Mijn tv stond dus de hele dag op CNN afgesteld. Hier heb ik dankzij de ondertiteling veel meer keuze.‘ ‘Het Nederlands klinkt mij in de oren als Chinees, maar als ik naar de ondertiteling op tv kijk, zie ik dat veel woorden verwant zijn aan het Engels. Maar ik spreek het nauwelijks. ‘‘Hoe heet je‘‘, ‘‘ik ben Brian‘‘ en ‘‘lekker‘‘. Daarmee houdt het wel op. Nee, ik ben niet van plan om Nederlands te leren. Waarom zou ik moeilijk doen? Vrijwel iedereen spreekt Engels.‘ ‘Samen met volleyballer Luka Slade (Landstede Volleybal, em) woon ik in een huis. We hebben het met vier slaapkamers ruim. Ik kan mezelf hier aardig redden. Het Nederlands eten is niet slecht. Maar ik kook vaak zelf m‘n eigen potje. Simpele dingen: kip met rijst, pasta. Verder zit ik vaak achter mijn laptop. Via het internet onderhoud ik contact met mijn ouders en mijn broer Maurice.‘ ‘Nederland was geen onbekend land voor mij, maar van Zwolle had ik nog nooit gehoord. Tja, de stad is natuurlijk een beetje klein, niet zo spannend als New York. Maar de mensen zijn vriendelijk; ik krijg hier een huiselijk gevoel. Ik vind het wel vreemd dat iedereen op een fiets zit. In New York gaan we allemaal met de auto. Aan de voorrangsregels moest ik even wennen. Want ik wil natuurlijk niemand omver rijden. Ik kon me niet heugen wanneer ik zelf nog op een fiets had gezeten. Maar laatst heb ik er eentje geleend om een blokje om te rijden. Dat ging best aardig.‘ ‘Het is me opgevallen dat Nederlanders best sportgek zijn. Met die Davis-Cupwedstrijd zag ik allemaal mensen in het oranje lopen. Dat spreekt mij aan, die vaderlandsliefde. Voetbal? Schotland-Nederland? Nee, daar wist ik niks van. Maar ik vind het zeker leuk om naar voetbal te kijken. Ik heb diverse wedstrijden om Uefa-cup en Champions League gezien.‘ ‘Mijn voornaamste doel is natuurlijk om met Landstede kampioen te worden. Of dat mogelijk is? Natuurlijk, anders was ik hier niet naartoe gekomen.‘ Copyright De Stentor - alle rechten voorbehouden